Bütün bu susmalar,
bu sessiz nidalar,
kalplerde,
 kalp çekirdeklerinde özlediği haritanın bir gonca gibi,
 ana rahminde gelişen bir bebek gibi sessizce büyüyüp açılması içindi.

sözün çattığı yeri elbette  biliyordu huveylid kızı  Hadice.

sözün çattığı yerde ,hiçbir  dünyalığın ve ikbalin düzeltmeye el yetiremeyeceği hayat  kırıklıkları,kalp  buruklukları iihtimamla  derlenip toparlanmış,ağzı  binbir  tedbirle  bağlanmış,susturulmuş,yarım bırakılmış,yaşanmamış  kadınlık halleri  duruyordu.
balmumuyla sıkıca mühürlenmiş bir mektup  asılıydı hadice nin içinde...
Hadice nice yarayla kapatılmış bu mektubun kendisiydi aslında...




sibel eraslan/çöldeniz