Susmanın kalesine sığınıyorum /
Önümde karanlık duvarlar /
Sırtımda insan yüklü bir gök var.





erdem beyazıd 

Bütün bu susmalar,
bu sessiz nidalar,
kalplerde,
 kalp çekirdeklerinde özlediği haritanın bir gonca gibi,
 ana rahminde gelişen bir bebek gibi sessizce büyüyüp açılması içindi.